دوست عزیز آقای مسعود نقره کار دردو مقااله پی در پی خود در دو هفته گذشته (اگر يار شاطر نيستيد، بار خاطر نباشيد و دفاع از خود " خشونت" نيست) هر گونه راه های مسالمت آمیز پیشنهاد شده از سوی دیگر عزیزان چپ و راست و مذهبی و غیر مذهبی را به سخره گرفته است و کوبیده است و بر آتش خشونت دمیده است. نمی دانم که ایشان از کدام گروه و دسته از رانده شده های بعد از انقلاب هستند، چون هر چه گشتم نتوانستم از سابقه ایشان در اینترنت چیزی در بیاورم، اما واژگانی که آقای نقره کار در مقالات خود از آن استفاده می کنند و کنایه هایی که چپ و راست به این و آن می زنند مانند "پیر اندرزگو" برای سحابی و یا "روزنامه نویس اندرزگو" برای بهنود، آدم را ناخودآگاه یاد مقاله نویس های دهه پنجاه و شصت ایران خودمان می اندازد. آیا آقای نقره کارمی خواهند تنها با مخالفت با این و آن برای خود نامی دست و پا کنند یا سرانجام قصد دارند که بگویند که چه در ذهنشان است؟!
اشتراک در:
نظرات پيام (Atom)
من اصلن براین باور نیستم که آقای نقره کار >بر آتش خشونت دمیده است<.
پاسخحذفحق دفاع از چان خود و از جان دیگران را نباید از کسی گرفت. کاربرد یک اصل راهنمای کلی(مثلن مبازه ی مسالمت امیز و یا حل اختلافات از راه گفت و گو) برای همه ی مکان ها و زمان ها مشکل ساز است. من نمی دانم چرا افرادی مثل سحابی و بهنود فکر می کنند که آگاه تر از مردم هستند. دارا
اگر نوشته های مسعود نقره کار شما را بیاد پیر اندرزگوی دهه پنجاه و شصت ایران میاندازد پس باید مسعود نقره کار را هم بشناسید، احتیاجی به جستجو در اینترنت نیست، یا از بهنود بپرسید می شناسدش.
پاسخحذفمجید