خ گلسرخی

آیا جنبش سبز ارث پدری کسی هست؟ خیر! اما ...

2010-02-25T17:42:00.003+01:00

جواب سوال ساده است: خیر! تقریباً تمامی گروه های رنگارنگی که در طول حیات بعد جنبش سبز به این جنبش پیوسته اند به این اشاره داشته اند که از مزایای این جنبش این است که طیف وسیعی از تفکرات، اندیشه ها و مطالبات را در بر می گیرد. اما من می خواهم باز گردم به نقطه ای که جنبش سبز از آن آغاز شد و ادامه یافت تا به امروز. حقیقت این است که جنبش سبز نه از فردای بعد انتخابات، بلکه از چند ماه قبل از انتخابات با کاندیتاتوری موسوی آغاز شد. همه آنها که در آن زمان این جنبش را به راه انداختند کسانی بودند که احساس می کردند که با انتخاب مجدد احمدی نژاد کشور به روز به روز و لحظه به لحظه به ورطه نابودی نزدیک تر می شود. آنچه انکار ناپذیر است این است که تمامی آنهایی که روز انتخابات به پای صندوق رای رفتند و رای سبز خود را برای موسوی انداختند، آنهایی بودند که دلشان پیش وطنشان بود و احساس می کردند که در این برهه از زمان باید کاری بکنند برای نجات آن! اگرچه شاید با میر حسین و اندایشه های او در تضاد بودند، باز تصور می کردند که انتخاب میرحسین موسوی ترمزی خواهد بود بر بی ترمزی لجام گسیخته ای که احمدی نژاد داشت. اما در این میان گروه دومی هم بودند که باوری به این انتخابات نداشتند و آن را تحریم کردند بنا به دلایلی متعدد مثل اینکه بگذارید وضع بدتر شود و کار یکسره شود، یا اینکه نمی خواهیم صندوق رای نظام را پر کنیم. این گروه دوم اما، از فردای انتخابات با گروه اول هم صدا شدند و پا به پای جنبش سبز آمده اند تا امروز که آن را باید به فال نیک گرفت. اما چند سوال کوچک اما حیاتی اینجا باقی می ماند. فرض کنید جنبش سبزی قبل از انتخابات به وجود نمی آمد و انتخابات بنا به خواسته گروه دوم تحریم می شد، آیا این هشت ماه می توانست این گونه بگذرد که اکنون گذشت؟ خیر! تحریم انتخابات توسط گروه دوم به معنی این بود که آنها موسوی و احمدی نژاد را یکسان می پنداشتند و شاید هنوز هم می پندارند. آیا برای آنها مهم نبود که در طول این چهار سال حضور احمدی نژاد می تواند چه لطمات جبران ناپذیری به "ایران" سوای اینکه چه کسی بر آن حکومت کند بزند؟ خیر مهم نبود. آیا این طرز تفکر مصداق این نیست که "دیگی که برای من نمی جوشد بگذار سر سگ در آن بجوشد"؟ به نظر می رسد برای آنها که انتخابات را تحریم کرده بودند فضا اینگونه بوده است و هست که "ایران" وقتی اهمیت دارد که برای من هم سهمی قایل باشد وگرنه بگذار با خاک یکسان شود. از سوی دیگر کسانی بوده اند و هستند که "ایران" را در هر شرایطی سر بلند می خواهند، سوای اینکه در داخل کشور باشند و یا خارج، و یا با نظام مشکل داشته باشند و یا نداشته باشند. اگرچه جنبش سبز، ارث پدری کسی نیست، اما آنهایی که بعد از جریان انتخابات به آن پیوسته اند و نه قبل آن، حداقل باید به این اعتراف کنند که در تحلیل شرایط اشتباه کرده اند. علاوه بر آن باید نشان دهند سنگی که به سینه می زنند برای خودشان نیست، برای سرفرازی ایران است. چه در آن باشند و چه نباشند! غیر این باشد باید در نیتشان شک کرد!

خسرو گلسرخی: من امروز اعدام شدم!

2010-02-18T20:28:00.001+01:00

من امروز اعدام شدم! سی و هفت سال پیش در چنین روزی من اعدام شدم. و در تمامی این سال ها، من هر روز صبح که از خاک گورم بر می خیزم و به آفتاب و کلاغ های قطعه سی و سه بهشت زهرا سلام می کنم، از خودم می پرسم که چرا باید برابر جوخه اعدام می ایستادم به خاطر اندیشه ام؟ چرا باید در جوانی ام به خاک می افتادم به خاطر اندیشه ام؟ و این سوالی است که بسیاری از مردگان قطعه سی و سه بهشت زهرا از خود می پرسند و بسیاری از مردگان قطعه سیصد و دو و مردگان گورستان خاوران!!! و تمامی مردگان راه آزادی و اندیشه...

آقای بهشتی آزاد شدید، مبارک است! اما من اگر جای شما بودم در زندان می ماندم.

2010-02-09T20:58:00.005+01:00

آقای بهشتی امثال پدران شما فرصت آن را داشتند تا بعد از 22 بهمن 57 آزادی و دموکراسی را برای این کشور به ارمغان آورند، اما در طول سال های عمرشان آنچنان بر طبل انقلاب و بگیر و ببندها کوبیدند که حالا نوبت به فرزندانشان و نوه هایشان رسیده است. آقای بهشتی خوش به حال شما! که به خاطر شما آیت الله موسوی اردبیلی با کهولت سن به تهران می آید برای آزادی شما...آقای بهشتی! خوش به حال شما که آقای رفسنجانی برای شما بغض می کند. من چه کنم با درد مادرانی که کسی را ندارند که به دادشان برسد! آقای بهشتی! این زندان ها که قرار بود بعد از بهمن 57 جمع شوند به همت پدر شما و دوستانشان باقی مانده است. آقای بهشتی این زندان کردن ها ارثیه ای است از پدر شما و دوستان پدر شما و همفکران پدر شما! آقای بهشتی من اگر جای شما بودم در زندان می ماندم!

درود بر آرش رحمانی پور. درود بر محمد رضا علی زمانی (شعار نویسی و اسکناس نویسی جدید)

2010-01-28T20:47:00.000+01:00

هیچ چیز برای کودتاچیان دردناک تر از آن نیز که اعدامیان آنها تبدیل به قهرمانان ملت شوند.

هشدار! بیست و دوم بهمن برای اعتراض به اعدام ها دیر است...

2010-01-28T14:06:00.000+01:00

همانگونه که همه متفوق هستند تمام هدف کودتاچیان از این اعدام ها ایجاد رعب و وحشت در میان مردم است. این اقدام آنها باید با جوابی دندان شکن پاسخ داده شود. اما اگرقرار است اقدامی علیه اعدام های انجام شده صورت گیرد، واگذار کردن آن به بیست و دوم بهمن دیر است زیرا احتمال دارد که رژیم تا قبل از بیست و دوم بهمن اعدام های بیشتری را جهت ایجاد رعب و وحشت انجام دهد. برای مقابله با این ترفند اقدامی شدید و سریع باید انجام گیرد.

وجود دارید جناز ه های این دو را به مردم بسپارید!!!

2010-01-28T12:53:00.000+01:00

ای بزدل ترین مردمان این خاک...ای پلیدترین های روزگار غم بار من... ای ضحاکان بزدلی که شباهنگام و در سکوت چوبه دار بر پا می دارید... اگر به اندازه سر سوزن وجود دارید، اگر به اندازه یک پر کاه سنگینی وجدان را بر روح سراسر گناه خود حس می کنید...جنازه هایشان را به ما بسپارید...
چه توقعی دارم من از شما نامردمان.. که شما از استخوانهای پوسیده در خاوران
نیز هنوز بعد این همه سال در هراسید...چگونه می شود از پیکر تازه سرد شده جوانان این وطن نهراسید...

بنشینید پای تلویزیون و گزینه سه را انتخاب کنید، رژیم سرنگون می شود

2010-01-24T21:19:00.001+01:00

برنامه نود را آفتی است برای جنبش سبز. برنامه نود جزو همان شوهای تلویزیونی است که تنها قصدشان سرگرم کردن مردم است. اگرچه گاهگاهی هم کسانی مانند دادکان پیدا می شوند که حال و هوای آن را تغییر می دهند. علاوه بر آن بر این باورم این است که مجری این برنامه اگر به راستی "سبز" بود می بایست از تولید سری جدید این برنامه بعد از حوادث خرداد ماه اجتناب می کرد. یادمان نرود که الان دارد نانش را از همین صدا و سیمای کثیف در می آورد. فرق بین نجف زاده و فردوسی پوراین است که اولی دروغ می گوید و خون ما را به جوش می آورد و دومی ما را سرگرم می کند که یادمان برود اصل قضیه چه بود.

اما از آن ناگوارتر این است که فکر کنیم می توانیم بنشینیم پای تلویزیون و در حالی که چای قند پهلویمان کنارمان هست با اس ام اس گزینه سه را انتخاب کنیم و فکر کنیم که داریم رژیم را سرنگون می کنیم. یعنی واقعاً برای آنها که در تلویزیون میلی هستند سخت است که اعداد و ارقام را جابجا کنند؟ و از همه مهمتر شما چگونه می خواهید به آنان که همراه جنبش سبز نیستند بفهمانید این خودنمایی جنبش سبز بوده است. زمستان است و هوا سرد...چه کسی حوصله اش می شود برود بالا الله اکبر بگوید، بگذار بنشینیم کنار بخاری با گزینه سه رژیم را سرنگون کنیم. دلم برای سهراب هایی می سوزد که تن به این خاک سرد داده اند این روزها...

داستان جماعتی که با یک "تراختور" به ته دره می روند

2010-01-23T16:46:00.000+01:00

در حالی که دراین روزها و ماه های گذشته جوانان سرزمین من به خاطر آزادی ها و حقوق اجتماعی اولیه خود به کوچه و خیابان آمده اند و فارغ از هر گونه قوم گرایی برای آزادی ایران جان خود را در این راه فدا کرده اند، و یا در زندان ها شکنجه می شوند، در گوشه ای دیگر از این کشور عده ای دل خوش بر "تراختوری" نشسته و آن را نشانه هویت "ملت " خود می دانند و یا آگاهانه در این آتش می دمند و شعارشان این است که ما را با جنبش سبز کاری نیست، چون جنبش سبز جنبشی نژاد پرستانه است و نیازهای ما را برآورده نمی کند! و سردمداران آن هم همه فارس هایی هستند که هیچ درد اقوام "غیرفارس" را نمی فهمند. اما سوالها و نکته های من اینجاست: 1- آیا این نهایت نادانی و یا دغل نیست که شما سبزها را نژادپرست می نامید؟ 2- کدامین نیاز شما در چارچوب جنبش سبز برآورده نمی شود؟ حقوق مدنی شما؟ حقوق اجتماعی شما؟ حق داشتن مدرسه با زبان ترکی؟ (والله در همین تهران خودمان من ترک هایی را می شناسم که یک کلام فارسی بلد نیستند، تبریز که جای خود دارد. دیگر نمی دانم مدرسه ترکی برای چیست وقتی همه فقط ترکی صحبت می کنند). اما منظورتان اگر "تجزیه طلبی" است که مسلماً با جنبش سبز برآورده نمی شود. 3- بخش تلخ اما خنده دار این داستان این است که هم او که سردمدار تمامیت خواهان است و بیست سالی است به جان آزادی و اندیشه افتاده ایرانیان افتاده (خامنه ای) ترک است و هم او که شخصیت مرکزی جنبش سبزها بوده است ( میر حسین موسوی خامنه). پس کدامین رهبر در کدامین سو "فارس " هست که درد حال ترک ها را نمی داند؟ 4- اما سوال آخر اینجاست که کدامین "فارس"؟ آنانکه در آتش تجزیه طلبی می دمند تلاش دارند تمام اقوام غیر ترک را در قالب "فارس ها" قرار دهند تا به این طریق از غیر ترک ها دشمنانی بسازند که شب و روز در تلاش برای نابودی و حذف فرهنگ و تمدن "ملت ترک" هستند. در حالی که همین" فارس ها" خود از قوم ها و قبیله های متفاوتی تشکیل می شوند. تهرانی ها فارس اند یا اصفهانی ها و یا شیرازی ها؟ ما آنچنان در هم آمیخته ایم که فارس و لر و کردمان مشخص نیست. به اضافه آنکه اگر آنانکه اصلیتی، لر و کرد و ترک و عرب و ترکمن و گیلک و بختیاری و بلوچ را دارند بیرون بکشی چیزی ته اش باقی نمی ماند که بشود گفت "فارس"

اگرچه اساساً به توهم توطئه اعتقادی ندارم و تلاش نمی کنم همه چیز را در قالب توطئه ببینم، اما شباهت رفتار کودتاچیان و تجزیه طلبان در برخوردشان با جنبش سبز، بدبینم می کند به این که این دوستان "ترک " تجزیه طلب بازهم بازیچه دست "دیکتاتورها" شده اند. بار اول وقتی 64 سال پیش بازیچه دست استالین شدند و پیشه وری و حالا بازیچه دست خامنه ای شده اند و محمودعلی چهارگانلی و امثال آن ها. یک ملت با سوار شدن بر "تراختور" یک ملت نمی شود. اینها شور و حالی از سر نادانی است که به بازی گرفته شده است و متاسفانه در چه زمان نامناسبی.

ملتی که تاریخ و گذشته خود را نداند، مجبور به تکرار آن است.

2010-01-14T21:14:00.001+01:00

راه نجات ایران مبارزه با جهل و نادانی است که بر توده عظیمی از مردم سایه افکنده است. اگر تنگ نظر و کینه جو هستیم، اگر نسبت به تاریخ گذشته امان بی اطلاع و اگر در چنبره افیونی مذهب گرفتار، همه به خاطر جهلی است که فرا گرفته است ما را. کامیابی حقیقی جنبش سبز زدودن جهل از چهره این سرزمین است.

این ترور به تشدید افراطی گری ها دامن می زند! مراقب باشیم

2010-01-12T13:36:00.002+01:00

در خبرها آمده است که انجمن پادشاهی ایران ترور استاد دانشگاه تهران را برعهده گرفته است.اگرچه این خبر به وسیله انجمن پادشاهی تکذیب شد اما وقتی به وبسایت اصلی این انجمن نگاهی می اندازید می بینید که محتویات آن چندان تفاوتی با رجانیوز ندارد. آن یکی اینان را مرتد می نام د و این یکی آنان را تازی. آنچه در این دو گروه مشترک است این است که تحمل و احترام به تفکر طرف دیگر برای آنها معنایی ندارد. آن یکی شانس داشته باشد هر که را که بگویید مسلمان نیستم (مرتد) از دم شمشیر می گذراند و این یکی توانش را بیابد هرمسلمانی (تازی) را به کوره آتش می سپارد. برای آنان که اینگونه نمی اندیشند می نویسم که باید همه بدانند که اگر این عمل به راستی از هر گروهی با عنوان مبارزه با رژیم سر زده باشد، هیچ نسبتی با جنبش دموکراسی خواه سبز ندارد و نخواهد داشت.

پدرکشتگی ها مسعود نقره کار با یک جنبش مسالمت آمیز

2010-01-07T19:23:00.000+01:00

دوست عزیز آقای مسعود نقره کار دردو مقااله پی در پی خود در دو هفته گذشته (اگر يار شاطر نيستيد، بار خاطر نباشيد و دفاع از خود " خشونت" نيست) هر گونه راه های مسالمت آمیز پیشنهاد شده از سوی دیگر عزیزان چپ و راست و مذهبی و غیر مذهبی را به سخره گرفته است و کوبیده است و بر آتش خشونت دمیده است. نمی دانم که ایشان از کدام گروه و دسته از رانده شده های بعد از انقلاب هستند، چون هر چه گشتم نتوانستم از سابقه ایشان در اینترنت چیزی در بیاورم، اما واژگانی که آقای نقره کار در مقالات خود از آن استفاده می کنند و کنایه هایی که چپ و راست به این و آن می زنند مانند "پیر اندرزگو" برای سحابی و یا "روزنامه نویس اندرزگو" برای بهنود، آدم را ناخودآگاه یاد مقاله نویس های دهه پنجاه و شصت ایران خودمان می اندازد. آیا آقای نقره کارمی خواهند تنها با مخالفت با این و آن برای خود نامی دست و پا کنند یا سرانجام قصد دارند که بگویند که چه در ذهنشان است؟!

محاربم

2010-01-07T11:29:00.000+01:00

خ. گلسرخی هستم! در ده سالگی در مدرسه ای در ناحیه فرجام تهران، زنگ های تفریح جلوی در کلاس می ایستادم تا دوستم الف. گلفر که برادرش از مجاهدین در بند بود روی تخته سیاه بنویسد: "مرگ بر خمینی". در سیزده سالگی با دو دوستم، م. فتحی و ع. مسلمی روی برگ های دفترمان می نوشتیم: "مرگ بر خمینی" و در را بازگشت از مدرسه امان در غرب تهران آن را بر در و دیوار می چسباندیم. در هفده سالگی از شادی مرگ خمینی آنچنان فریاد کشیدیم که چند روزی صدایمان گرفته بود. و در تمام این سال ها این داستان ها ادامه یافت و من انباشته شده ام از تنفر! من چیزی نمی خواستم جز آبادانی کشورم، آزادی و احترام! و حالا حس می کنم که تمامی سلول های بدنم محاربند و درمان ناپذیر! اگر گمان می کنید درمانی ندارد این درد، اعدامم کنید.

احمدی نژاد حاضر است هستی‌اش را برای لایحه هدفمندکردن یارانه ها بدهد. چرا؟

2010-01-04T19:23:00.001+01:00

چرا احمدی نژاد حاضر است تمامی هستی خود را بدهد تا لایحه هدفمند کردن یارانه ها آنچنان که او می خواهد به سرانجام برسد. چرا احمدی نژاد پافشاری می کند که خود و وزیرانش بر درآمد حاصل از آزاد کردن نرخ تمام کالاها یارانه دار و حامل های انرژی نظارت کند. پاسخ ساده و کوتاه است همچنانکه بسیاری از صاحب نظران در چند ماه گذشته گفته اند. دولت کودتا میخواهد خود مستقیماً بر تقسیم این درآمدها نظارت داشته باشد. احمدی نژاد به دنبال راهی تضمینی در جهت سیر کردن شکم سگ های درنده دولت کودتا (بسیجی و سپاهی) و عده ای سیاهی لشکر نادان و بیچاره است تا از طریق آنها بر باقی جمعیت ایران حکومت کند. هدف آنها پروار کردن و جیره خوار کردن پنج میلیون آدم است تا به وسیله آن کنترل باقی جمعیت را بر عهده گیرند. اما روی دیگر سکه یا هدف ثانی و مهم این است که آن باقی مردم که بی نصیب می مانند از خان نعمت این دولت (مگر آنکه به دریوزگی و خودفروشی و خیانت تن در دهند) باید آنچنان به دنبال سیر کردن شکم خویش بدوند که دیگر نایی نماند برای غیر آن. نایی نماند برای خواست آزادی و جانی نماند در بدن برای آنکه ادامه یابد این راه. حقیقت این است که هر ثانیه فعالیت این دولت حقیر کشور را یک قدم نه به پیش، که به تاریکی و فنا می کشد.

سه توصیه برای سبزها

2010-01-01T18:04:00.001+01:00

جنبش سبز در مقطع حساسی قرار دارد. از یک سو احتمال دستگیری کروبی و موسوی افزابش یافته است. از سوی دیگر جنبش به شدت نیاز به یک حضور فراگیری میلیونی همانند بیست و پنج خرداد و یا روز قدس دارد. و در کنار آن تمهید استراتژی و تاکتیک نیز ضروری می نماید. در ذیل سه توصیه برای سبزها ارائه می گردد. امید که به آغاز فراخوان و بحثی جامع و فراگیر بدل شود.

الف- حرکات و کردار رژیم این گمان را افزایش داده است که کودتاچیان در حال آماده سازی شرایط برای بازداشت کروبی و موسوی و یا حداقل یکی از آنها هستند. جنبش باید به شدت به احتمال دستگیری موسوی و کروبی حساسیت نشاد دهد تا کودتاگران دریابند که این عمل آنان همراه با عکس العملی سنگین و پرهزینه خواهد بود. اگر دستگیری رهبران جنبش در دستور کارشان باشد بعید نیست که برای آماده سازی شرایط برای دستگیری رهبران جنبش، نظام برای نخستین بار تانک ها و ادوات سنگین خود را وارد خیابان های تهران کند و به جای برخورد با نیروی ضد شورش، اینبار ما با گارد جاویدان رژیم (سپاه) رو در رو باشیم که به جای باتوم و اسپری فلفل، مسلسل های جنگی مانند یوزی (ساخت اسراییل) و یا ام پی فایو به همراه دارند. بی شک اگر چنین صحنه هایی پیش آید از تعداد کسانی که در صورت دستگیری رهبران جنبش به خیابان ها خواهند آمد کاسته خواهد شد و تعداد معدودی که به خیابان ها می آیند به عنوان محارب به خاک و خون کشیده می شوند. پیشنهاد می شود در این روزهای باقیمانده تا بیست و دوم بهمن مردم دعوت به نافرمانی های مدنی کم هزینه و دور از خشونت مانند آمدن به پشت بام ها شوند تا با بانگ اله اکبر قدرت و تعداد خود را نشان دهند.

ب – فارغ از نگرانی ها در خصوص دستگیری موسوی و کروبی، جنبش سبز باید خیزش وسیع و سنگینی برای تصرف خیابان ها در روز بیست و دوم بهمن ماه بر دارد. شاید روز بیست و دوم بهمن ماه پنجاه و هفت را بتوان "نقطه صفر"ی در تاریخ معاصر ایران به حساب آورد که می توانست با مدارا، دوری از انقلابی گری و رادیکالیسم آغازی برای دموکراسی باشد. تمام شعارهای کنونی جنبش سبز به گونه ای درخواست برای بازگشت به روز بیست و دوم بهمن ماه پنجاه هفت و آغازی دوباره از این نقطه است: آزادی، استقلال و جمهوریت (در مقطع کنونی درگیر اسلامی بودن یا سکولار بودن این جمهوری نمی شویم). در خصوص راهپیمایی روز بیست و دوم بهمن پیشنهاد می شود: 1-اطلاع رسانی نه فقط از طریق وب، بلکه از طریق شب نامه و شعارنویسی، دهان به دهان به گونه ای انعکاس یابد که مطمئن باشیم حرف ما، هدف ما به بسیاری از آنان که جنبش سبز را تنها از طریق صدا و سیمای لجن پراکن می شناسند نیز رسیده باشد. 2- با توجه به حضور احمدی نژاد در این راهپیمایی شعارها حول محور او قرار گیرد. تصورش را بکنید که وقتی می خواهد در میدان آزادی روز بیست و دوم بهمن ماه سخنرانی کند، صدها هزار نفر علیه او شعار دهند. اگرچه گفتنش سخت است و پذیرش آن نیز از سوی جنبش سبز در این مقطع شاید دشوار به نظر برسد، اما این بازگشت تاکتیکی از ولایت فقیه به رییس جمهوری در مقطع کنونی و به خصوص در روز بیست و دوم بهمن ماه ضروری به نظر می رسد. جنبش سبز اگر در توان و اهدافی که مطابق توان خود دارد دچار اشتباه شود با خسران مواجه خواهد شد. 3- تاکید دوباره ای دارم به مبارزه بی خشونت. به آتش کشیدن ون ها و موتورسیکلت ها و کیوسک های نیروی انتظامی مسلماً به خاموش کردن خشم آنی که از دیدن چهره خونین و در خون غلتیده هموطنانمان به وجود آمده است کمک می کند ولی نه به یک دموکراسی خواه. مسلما به چنین حرکاتی نمی توان نام دفاع از خود نهاد. همچنین است حمله به گاردهای ضدشورش که به دام ما افتاده اند. عدم خشونت یک اصل اخلاقی برای جنبش سبز است برای گذر از تاریخ صدساله خشونت در این کشور و رسیدن به آرامش. آرامشی پایدار! شخصاً هیچ علاقه ای به پیروزی جنبشی با خشونت و نفرت سی ساله نیستم. زیرا چنین جنبشی از فردای پیروزی، به عنوان نخستین گام نفرت خود را بر سر گروه بازنده اعمال خواهد کرد. 3- دعوت به تولید وانتشار آثار هنری در حمایت از جنبش سبز، همانند پوستر، پلاکارد، سرود و شعار به خصوص برای راهپیمایی بیست و دوم بهمن ماه که حتی می توان آنها در معرض نظر سنجی و مسابقه قرار داد.

ج- حداقل بخشی از نیروی جنبش باید صرف تئوریزه کردن، پیش بینی و برآورد کردن شود. به خصوص آن بخش که تجارب و دانش و سابقه ای در عرصه سیاسی، اجتماعی و هنری دارد باید پر رنگ تر عمل نموده و خط و خطوطی را به جنبش سبز پیشنهاد (و نه دیکته) کند. مصاحبه های عزت الله سحابی (1) و (2) ، پیام بنی صدر، مقاله گنجی، صحبت های سازگارا و ... را می توان از این دست نام برد. در این میان جریان بسیار باریک و کند اطلاعاتی که بین مردم در داخل ایران و با دنیای خارج وجود دارد باید به هر شکلی حفظ شود. چطور است که دولت ایران تحت شدیدترین تحریم ها برای دستیابی به تکنولوژی هسته ای قرار دارد اما به راحتی توان خرید انواع تکنولوژی های تولید پارازیت، شنود، کنترل، سرکوب و ... غیره را دارد. سرعت بسیار پایین اینترنت، از کار افتادن کانال های ماهواره ای مانند بی بی سی و فیلترینگ و از کار افتادن سایت های اطلاع رسانی مانند راه سبز هزینه قابل توجهی برای جنبش سبز در پی دارد. این شبکه ها نیازمند حمایت های مالی، معنوی و پشتیبانی های گسترده فنی هستند. رژیم ایران با اتکا به درامدهای نفتی خود اقدام به خرید تجهیزات گرانقیمت جهت کنترل و شناسایی و نابودی فعالان جنبش سبز می نماید. برای مقابله با این اعمال رژیم پیشنهاد می شود که 1- فراخوان برای ایجاد کمپین بین الملی و تحت فشار قرار دادن دولت های غربی برای تحریم فروش تجهیزات سرکوب و تجهیزات سانسور به دولت کودتایی ایران. روی صحبت اینجا با دوستانی است که دستی در ارتباط با نهادهای بین المللی حقوق بشر دارند و به پارلمان های کشورهای خارجی رفت و آمد دارند. جنبش سبز به شدت نیازمند فضایی است که بتواند پیام و صدای خود را در وهله اول به دیگر هموطنان خود در داخل کشور و در وهله دوم به تمام جهان برساند. 2- دوستان خارج از کشور که متخصص در امور اینترنت و شبکه هستند (منظورم به فوق لیسانسه های شریف و امیرکبیر و ... هست که اکنون در هاروارد و استنفورد و ... مشغولند ) که جنبش به تخصص تک تک شما عزیزان برای درهم شکستن فیلترینگ و رهایی از حمله های اینترنتی نیاز دارد. تشکیل انجمنی (FORUM) از این متخصصین از سراسر دنیا و همکاری آنها در یک انجمن امری انجام شدنی است. همچنین تقاضا و دعوت از شرکت های تولید نرم افزارهای فیلترشکن و یا فعالیت ناشناس (anonymity) برای تولید محصولات رایگان و یا قرار دادن محصولاتی رایگان برای کاربران داخل ایران برای حمایت از دموکراسی خواهی می تواند نمونه ای دیگر از راهکارها باشد. 3- اگرچه خشونت در خیابان ها جزو برنامه های جنبش سبز نیست، اما تهاجم به رژیم در فضای مجازی (اینترنت) می تواند در دستور کار جنبش سبز قرار گیرد. تشکیل گروه های هک و حمله به سایت های دروغ پراکن، دعوت از هکرهای بین الملی برای حمله به این سایت ها و غیره از مثال هایی است که می توان نام برد.

د- راه پیروزی جنبش سبز آن است که با آن زندگی کرد!

مخملباف و سازگارا به کجا می روند؟

2010-01-01T18:02:00.002+01:00

سدوستی دیروز در مقاله ای با عنوان "آقای مخملباف به کجا می رود" گفته های چند ماهه اخیر اشان به خصوص افشاگری هایشان را در خصوص خانواده خامنه ای نقد کرده بودند. امروز اما سوال من اینجاست که مخملباف و سازگارا به کجا می روند؟ اگرچه از مخالفین راهپیمایی ده دی ماه بوده ام، اما تا الان سکوت کردم تا مبادا حمل بر ترس شود اما حالا با مشاهده مخالفت هایی بیشتر در سایت های اجتماعی نظیر فیس بوک می خواهم بپرسم که این دوستان به کجا می روند. قرار است ما هر روز بریزیم به خیابان، صد نفر دستگیر شوند، پنج نفر کشته شوند، سه نفر محکوم به اعدام شوند و حتما تا بیست و دوم بهمن ماه هم نظام کاملاً سرنگون می شود؟!!

این دوستان هنوز هم انقلابی اند!این از نوع ادبیاتی که این دو بزرگوار از آن استفاده می کنند نیز مشخص است و من می توانم تصور کنم که با سقوط فرضی این نظام دربیست و دوم بهمن ماه هشتاد و هشت، این دوستان از روز بیست و سوم اقدام به تشکیل "سپاه پاسداران سبز" برای حفظ انقلاب سبز ایران می کنند.

ساده و خلاصه: با آمدن هر روزه به خیابان ها مخالفم. به یاد بیاورید که بعد از 18 تیر 88 برای دو ماهی همه چیز در سکوت و آرامش بود و دولت خیال می کرد که آب ها از آسیاب افتاده است که ناگهان حضور صدها هزار نفری مردم در روز قدس جان دوباره ای به جنبش بخشید. حکومت نباید تصور کند که ما تنها بگویید 10 تا 20 هزار ماجراجو هستیم که می تواند از دست ما با اعدام، ترور، شکنجه خلاصی یابد. حکومت باید دریابد که این جنبش ریشه در نارضایتی میلیون ها نفر از مردم دارد که نمی تواند از دست آن خلاصی یابد. این جز با تدبیر و حوصله به دست نمی آید.

دوازده تا بیست و دو بهمن هشتاد و هشت: دهه زجری برای حکومتی و دهه فجری برای مردم!!!

2010-01-01T18:00:00.001+01:00

دوازده تا بیست و یک بهمن ماه: شعار نویسی، پخش شب نامه، راهپیمایی های برق آسا. بیست و دو بهمن ماه، راهپیمایی میلیونی در سراسر کشور. به همین مناسبت برای هر یک از روزهای این دهه عنوانی پیشنهاد می گردد:

1- دوازده بهمن: جنبش سبز و ادای دین به تمام کشته شدگان یکصد سال گذشته ایران اعم از مشروطه خواه، توده ای، فدایی، مجاهد، پاسدار، رزمنده، دانشجو زمین که نیتشان از جان بازی تنها آزادی و استقلال ایران بوده است.

2- سیزدهم بهمن: جنبش سبز و زندانیان سیاسی در طول یکصد سال گذشته ایران. کسانی که تنها جرمشان اندیشیدن و بیان اندیشه اشان بوده است و نه بیش.

3- چهاردهم بهمن: جنبش سبز و بانوان. ادای دین به شیزنانی که اگرچه در طول سالیان گذشته دست کم گرفته شده اند، اما همواره با توجه به محدودیت هایی که برایشان وجود داشته است به نقش گرانسنگی در مبارزات آزادی خواهانه ملت ایران به عهده داشته اند، به خصوص در طول شش ماه گذشته که نه تنها پا به پای مردان که گاه پیشتر از آنها قدم در راه خطر نهاده اند.

4- پانزدهم بهمن: جنبش سبز و آزادی اندیشه و مطبوعات

5- شانزدهم بهمن: جنبش سبز و نقد عیوب قانون اساسی فعلی مانند قانون اصل ولایت فقیه

6- هفدهم بهمن: جنبش سبز علیه رانت خواری و مافیای سیاسی-نظامی.

7- هجدهم بهمن: جنبش سبز و اقلیت های قومی. نفی هرگونه قوم گرایی، قوم ستیزی به عنوان اساسی ترین حق بشری.

8- نوزدهم بهمن: جنبش سبز و نفی خشونت. دعوت از نظامیان آزاد اندیش از هر سنخ به پیوستن به جنبش سبز.

9- بیستم بهمن: جنبش سبز و نفی فقر و جهل.

10- بیست و یکم بهمن: جنبش سبز و نفی انزوای ایران در جامعه جهانی.

11- بیست و دوم بهمن: جنبش سبز: استقلال و آزادی. ایرانی آزاد و ایرانی آباد حق مسلم فرزندان ماست.

آیا بیانه موسوی نشان از به رسمیت شناختن دولت است؟

2010-01-01T17:56:00.002+01:00

موسوی با بیانیه ای زیرکانه توپ را دوباره به میدان حکومت فرستاد. برخلاف آنچه گفته می شود و محسن رضایی هم هیجان زده اعلام نموده، موسوی از مواضع خود عقب نشینی نکرده است. اگرچه به طور شفاف نیز نیامده است که دولت را به رسمیت نمی شناسد. اما گویی در بند اول موسوی اشاره به این دارد که بدون حمایت های همه جانبه رهبری و سپاه دولت حتی در مقام پاسخگویی مجلس اصول گرا نیز برنخواهد آمد و سرنگون خواهد شد. به ویژه اگر به بندهای دیگر پیشنهادات نیز عمل گردد. رمزگشایی پیشنهادهای موسوی نشان می دهد که او هشیارانه برخواسته های ملت ایستادگی می کند:

عدم حمایت های غیرمعمول از دولت: کوتاه کردن دست رهبر و بیت رهبری و سپاه از حمایت از دولت که در صورت اجرا آن دولت به سرعت سقوط خواهد کرد.

تدوین قانون شفاف انتخابات: کوتاه کردن دست شورای نگهبان از دخالت در انتخابات.

آزادی زندانیان: بازگشت آرامش به جنبش سبز و بازگشت به صحنه سیاسیونی که حضورشان در عرصه مبارزه برای جنبش سبز می تواند کارآمد و مفید باشد

آزادی مطبوعات و بی طرفی صداوسیما: شنیدن صدای جنبش سبز در سراسر کشور توسط احاد مردم

و سر آخر: به رسمیت شناختن حق اعتراضات بی خشونت براساس اصل 27، به این معنی که اگر مردم باز هم راضی نبودند از آنچه که اصلاح شده است، هنوز راه باز است که بی ترس از سرکوب به خیابان ها آمده و اعتراض خود را نشان دهند.

درپایان موسوی می گوید اگر همه را با هم انجام ندادید و از یکی هم شروع کردید اشکالی ندارد. حقیقتش هر پنج بند آنچنان به هم بافته شده اند که انجام یکی از آنها بندهای دیگر را اگر نگوییم غیر قابل اجتناب، بلکه مقابله با انجام آن را دشوار می کند.

تحمل حرکت تدریجی از گلوله خوردن سختتر است

2009-12-31T18:23:00.004+01:00

بخشی از مصاحبه عزت الله سحابی با راه سبز (جرس)، قبل از رحلت آیت الله منتظری. با توجه به اهمیت و ارتباط چند سوال و جواب آخر با جنبش سبز، تنها این بخش در اینجا آورده شده است.

سوال – برخی معتقدند شعارهای اعتراضات مردمی بعد از انتخابات (جنبش سبز) رادیکال شده، خود شما هم در برخی مصاحبه ها و نوشته ها در این باره هشدار دادید و گفتید بنا به دلایلی (مثل اینکه جریان راست را منسجم می‌‌کند و دلایل دیگر) نباید جنبش به این سمت برود. حال برخی می‌گویند این موضوع عکس العملی است بر این که حکومت خشونت به خرج می‌دهد و این جنبش را به رسمیت نمی‌شناسد و یا خواسته‌هایش را برآورده نمی کند. بنابراین این یک امر طبیعی است. شما چه تحلیلی در این رابطه دارید و چه توصیه و هشداری برای فعالین این جنبش؟

پاسخ – بله بنده بارها این را گفته ام. در این که حاکمیت متجاوز اصلی است و همیشه در طول تاریخ (نه فقط الان در ایران) حاکمیت های استبدادی هستندکه مردم و جنبش های مردمی را به طرف رادیکالیزه شدن می‌برند. انقلاب امری است که رژیم های حاکم به جامعه تحمیل می‌کنند. جامعه به طور طبیعی و فطری و عقلایی از اول «انقلاب» نمی خواهد، «اصلاح» می‌خواهد. این مسئله در همه دنیا برقرار است. وقتی حاکمیت ها مقابله می‌کنند و کوتاه نمی آیند و به قول خودشان یک سانت هم عقب نمی نشینند این رفتار پیش می‌آید. من تردید ندارم و نمی‌خواهم کسی را متهم کنم. ولی از طرف دیگر باید بدانیم رادیکال شدن چند تا اشکال دارد. یک اشکالش این است که طرف مقابل را منسجم می‌کند. در همین جناح اصولگرایان عده ای بودند (مثل عسگراولادی) راه افتاده بودند و با هاشمی هم روابط داشتند و می‌خواستند میانه را بگیرند. حتی آقای عسگراولادی یک مصاحبه داشت که می‌گفت ما این آقای کروبی و موسوی و خاتمی را ارزان به دست نیاورده‌ایم. اینها خادمین انقلاب بوده‌اند چرا می‌خواهید بیخودی اینها را برانید و به آنها تهمت بزنید و آنها را لکه دار کنید؟ اینها را گفت ولی در اثر رادیکال شدن جنبش آنها هم ترسیدند و حرفشان را عوض کردند. یک ضرر رادیکال شدن این است. اما همان قدر که رادیکالیزه شدن موجب وحدت طرف مقابل می‌شود می‌تواند موجب تفرقه و اختلاف در این طرف شود. یعنی رهبری یک جنبش باید روی متوسط آن جنبش حساب کند نه روی طرف خیلی رادیکال و داغ آن. قدیم‌ها اصطلاحا می‌گفتند امام جماعت باید رعایت اضعف مأمومین را بکند. چرا؟ برای اینکه عده اضعف مأمومین بیشتر است. در جنبش سبز هم ممکن است عده معدودی خیلی رادیکال و از جان گذشته باشند ولی بقیه و اکثریت متوسط هستند حتی بعضی ها ممکن است ضعیف‌تر باشند. رهبری جنبش باید بنا را بر متوسط افراد و بر متوسط خواست‌های آن جنبش یا حرکت بگذارد. آقای موسوی هم گفت ما نمی‌‌خواهیم ساختارشکنی کنیم. این ساختارشکنی نکردن چند دلیل و فلسفه دارد. یکی اینکه اگر بخواهیم ساختارشکنی کنیم یعنی با کل نظام طرفیم و پیروزی در چنین وضعی بسیار بعیدتر است. من در ساختارشکنی در ایران خطر دیگری هم دیده‌ام. بعد از شهریور 1320 بارها دیده ایم هروقت اقتدار دولت مرکزی زیر سوال می‌رود جنبش‌های واگرایانه فعال می‌شوند. مثلا بعد از جنگ جهانی دوم وقتی متفقین شروع به خروج از ایران کردند دولت آن موقع دولت ضعیفی بود در همان موقع فرقه دموکرات آذربایجان و بعد هم فرقه دموکرات کردستان شروع شد و در واکنش نسبت به آنها نهضت جنوب شروع شد که طی آن عشایر جنوب اعلام استقلال کردند و مرکز حکومتشان هم شد فارس و شیراز. در دوران انقلاب هم درست در روز 22 بهمن در مهاباد دموکرات‌ها قیام کردند و پادگان مهاباد را اشغال کردند و متعاقب آن جنبش ترکمن صحرا شروع شد. در سیستان و بلوچستان هم شروع شد. در همه اینها هم چپ‌ها نقش داشتند. منظور این است که وقتی دولت ضعیف است اینطور می‌شود. حالا اگر ما بر ساختارشکنی فشار بیاوریم و اصرار بکنیم، حداقل این ساختارشکنی یک دوره انتقال دارد. از وقتی که این ساختار زیر سوال برود و بعد کم کم شکست بخورد و یا تسلیم بشود تا اینکه دولت بعدی بیاید حاکم شود و اقتدار پیدا کند. فاصله زمانی ای لازم دارد که ممکن است چند سال طول بکشد. در این دوره، اقتدار دولت ضعیف است. در اینجا من می‌بینم و پیش‌بینی می‌کنم که جنبش‌های تجزیه‌طلبانه شروع خواهد شد. تحریکاتی هم از خارج هست که یک طرف آن اسرائیل است و یک طرف آمریکاست. یک طرف نظریات جدید است مانند دموکراسی های موزاییکی. یعنی کردستان خودش بشود یک دموکراسی، آذربایجان بشود یک دموکراسی، همه اینها کوچک، کوچک ولو رادیکال باشند خطری ندارند. ولی دولت مرکزی ایران خطرناک می‌شود. بنابراین در ساختارشکنی این خطرات قطعی است.

ضرر دیگر آن این است که وقتی جنبش رادیکالیزه می‌شود طبعا به سمت خشونت می‌رود. در حالی که اساس جنبش سبز مسالمت آمیز است. اما تجربه تاریخی به ما نشان داده است که اگر قرار است خشونت راهبرد باشد حاکمیت ها همیشه زورشان بیشتر است. همین جریان آتش زدن عکس امام. به نظر بنده وقتی صدا و سیما این را نشان می‌دهد این احتمال را تقویت می‌کند که شاید این کار همان جناحی باشد که می‌خواهد تحریکی ایجاد کند؛ یا مثلا فرض کنیم پاره کردن عکس آقای خامنه ای. حداقل این کار این است که کسانی که در جناح راست معتدل تر و موضع شان میانه است می‌گویند کل نظام در خطر است. بنابراین رادیکالیسم این عیب را دارد که عملا جنبش را به طرف خشونت می‌کشد و در خشونت هم شکست با این طرف است. اما به فرض هم که شکست نباشد عواقب مثبتی ندارد. ما تجربه کرده ایم. در سال های دهه 60 تا 90 میلادی جنبش های مسلحانه در جهان فراوان بوده‌اند. بعضا پیروز هم شدند. مثل جنبش الجزایر. اینها پیروز شدند ولی همان رهبران جنبش که بعدا حاکم شدند (به دلیل اینکه سالها در یک سیستم مخفی و جدای از مردم جنبش را رهبری کرده بودند) و مردم (به دلیل نفرتی که از استعمار فرانسه داشند کاملا از اینها تبعیت می‌کردند)، در هنگام حکومت‌شان توتالیتر شدند. از بن بلا گرفته تا بومدین خیلی از سران انقلاب‌ها در حاکمیت خودشان تبدیل به سران سرکوب شدند. اگر قرار باشد جنبش به طرف خشونت برود اولا احتمال شکست آن بیشتر می‌شود ثانیا به فرض اینکه پیروز هم بشود، سیستمی که جانشین سیستم قبلی می‌شود خودش هم یک سیستم خشن خواهد بود. من می‌گویم عیب جنبش های رادیکال این است. به همین دلیل است که بنده از اینکه جنبش به طرف رادیکالیسم برود خیلی نگران هستم.

سوال - برخی نیروها در خارج از کشور هم توصیه به همین اعتدال می‌کنند. اما عده ای هم آن را سازشکاری می‌دانند.

پاسخ – در آنجا هم افراد باتجربه زیادند. اما عده‌ای هم نشسته‌اند و از راه دور این حرف‌ها را می‌زنند. اما ما اینجا وسط گودیم. باید به آنها گفت شما خبرها را از طریق رسانه ها می‌شنوید یعنی غیرمستقیم، اما ما مستقیم. ضمن اینکه اینجا هر چه اینها خشونت شان بیشتر شود، آنجا به اینها صدمه ای نمی خورد.

سوال - البته خیلی از آنها قبلا صدمه خورده‌اند.

پاسخ – بله کاملا درست است. اما اگر حالا شکست به وجود بیاید، شکست مال اینجاست. بعد هم این که به نظر من در ایران تجربه نشان داده که حرکت های معتدل اثر درازمدت بیشتری دارند. حرکت مصدق یک حرکت معتدل بود. حتی مصدق در دادگاه هم که خیلی مردانه ایستاده بود، و شاهکارش بود، آنجا هم شاه و سلطنت را نفی نکرد. اثر دادگاه مصدق و نهضت ملی شدن صنعت نفت این شد که حالا که 50 سال از آن زمان گذشته است، ما روز به روز مصدق را بیشتر کشف می‌کنیم. خود اصل ملی شدن قراردادهای نفتی واقعا با ملی شدن نفت ایران در جهان «قانونی» شد و در تمام قراردادهای نفتی دنیا حق ملی کردن برای آن کشور صاحب ذخایر نفتی به رسمیت شناخته شد. در ایران هم حداقل‌اش این بود که نفوذ انگلستان از 100 به 40 رسید و به همین نسبت نفوذ سیاسی انگلیس‌ها در ایران به شدت پایین آمد. آن موقع شرکت نفت یک اداره اطلاعات داشت که مثل یک دولت در دولت بود. در زمان ملی شدن صنعت نفت بسیاری از مقالات ضدملی شدن و ضدجبهه ملی را خود اداره اطلاعات می‌نوشت و به روزنامه ها می‌داد . به روزنامه های مخالف دولت مصدق کمک مالی می‌کرد. کمک اطلاعاتی می‌داد و اداره اطلاعات شرکت نفت آن چنان قوی بود که مثلا در سراسر استان خوزستان، در زمان شرکت نفت سابق، اگر کسی می‌خواست نانوایی یا آهنگری باز کند یا مثلا می‌خواست یک مغازه تراشکاری باز کند غیر از دولت و شهرداری، اداره اطلاعات هم باید اجازه می‌داد و آنها هم مطابق عرف شان این اجازه را نمی دادند و به همین علت خوزستان عقب مانده شده بود. از یک نظر دیگر چون جنبش سبز، یک جنبش متکثر است این کار یعنی رادیکالیزه شدن آن باعث بروز اختلاف داخلی آن می‌شود.

سوال – آیا می‌توان گفت به نوعی شما امروز حرف‌ها و تجربه مهندس بازرگان در آن روز تکرار می‌کنید.

پاسخ – بله. مهندس بازرگان آن موقع این حرف را می‌زد. خود ما آن موقع جوان تر و پراحساس تر بودیم و تابع براندازی سریع رژیم بودیم. من آن موقع با مهندس بحث داشتم ولی بعدا دیدم که او راست می‌گفت. او می‌گفت انقلاب باید بشود و شاه هم باید برود ولی ما سنگر به سنگر، گام به گام، باید جلو برویم. اگر اول شخص شاه برود بعد ما یعنی جناح مخالفین شاه، بر جامعه و کشور تسلط پیدا می‌کنیم، در حالی که الان ما 25 سال است که از کلیه امور دولتی برکناریم ما نمی دانیم امنیت کشور چه جوری است و چه جوری مدیریت می‌شود. ما نمی دانیم نان و آب مردم چطوری تأمین می‌شود. یعنی دستمان در کار نیست. حرف هایی می‌زنیم ولی چه بسا وقتی که خودمان متصدی مسئولین نان شویم مجبور شویم قیمت واقعی نان را پایین بیاوریم. یعنی سوبسید بدهیم. یعنی بسیاری ایراداتی که ما به آن رژیم داشتیم ای بسا اگر خودمان هم مسئول شویم و داخل گود بیاییم مجبور شویم همان کارها را بکنیم. آقای خمینی که آن موقع هیچ سابقه اداری و اداره مملکت نداشت می‌گفت «می توانیم» و بازرگان که سابق مدیریت دانشکده فنی، خلع ید، طرح ترافیک، لوله کشی آب تهران را داشت، با این سوابق در مدیریت می‌گفت ما نمی توانیم! دوستان ما (من که نبودم چون در زندان بودم!) مثل مرحوم علی بابایی که واقعا آدم خالص و مخلصی در مبارزه بود؛ او هم با بازرگان اختلاف داشت. بازرگان می‌گفت انقلاب بشود ولی سنگر به سنگر و به تدریج باید جلو برویم. ولی آنها می‌گفتند نه یک دفعه باید رژیم ساقط شود. این است که بازرگان می‌گفت ما باید شتاب انقلاب را بگیریم. الان جوانان و حتی برخی پیرمردها هم هستند که رادیکال هستند. ما می‌گوییم از اینکه شما رنج می‌برید از این حاکمیت، زورگویی‌ها و دروغ‌گویی‌هایش به جای خود درست است و حق دارید. از اینکه شما هر اقدام مسالمت‌جویانه و اصلاح‌طلبانه که می‌کنید آنها امنیتی برخورد می‌کنند و به شما نسبت انقلاب نرم و مخملی می‌دهند، تهمت و افترا و بازی سیاسی و تبلیغاتی و... می‌کنند؛ همه اینها را قبول دارم. اما حرفم الان این است که قبل از انقلاب در همان جنبش های چریکی تبلیغ این بود که فرد خودش را آماده می‌کند گلوله به سینه‌اش بخورد، شهید شود، اما یک موقع، خودش را آماده می‌کند برای 5 سال – 10 سال تحمل ناملایمات تا در حرکت سیاسی اش از یک حدود عقلایی تجاوز نکند، رعایت اعتدال را بکند، آنها مرتب تهمت و افترا می‌زنند و شما سعی می‌کنید همیشه منطقی و آرام باشید، منطقی جواب بدهید، این هم یک نوع خویشتن داری و ایثار و فداکاری است. همیشه فداکاری این نیست که انسان سینه‌اش را سپر کند. اتفاقا فداکاری نوع اول آسان تر است. آدم یک تیر می‌خورد و بعد راحت می‌شود. اما در این حالت باید 5 سال، 10 سال، 15 سال رنج ببری و خودخوری کنی و با دیگران سروکله بزنی و پیش بروی. تحمل حرکت تدریجی از گلوله خوردن سخت‌تر است. گاهی اینها با هم مخدوش می‌شود. و خیال می‌کنند اگر بخواهی کمی آرام تر، معتدل تر جلو بروی این کوتاه آمدن و سازش است. من می‌گویم اصلا این طور نیست.

– خیلی ممنون آقای مهندس. خسته نباشید.

مثال روح الامینی

2009-12-29T11:46:00.007+01:00

کودتاچیان حتی به قواعدی که خود آن را توصیه و ترسیم می کنند هم پایبند نیستند. از همان ابتدا گفتند که معترضین یک مشت فریب خورده اند که توسط بیگانه تهییج شده اند! گفتند که به جنایات رسیدگی می کنند و افشاگری های امثال کروبی آب به آسیاب ریختن دشمن است.

حال تحویل بگیرید. سال هاست که پدر روح الامینی آب به آسیاب شما ریخته است و زیر علم شما سینه زده است و بعد مرگ پسرش که شش ماه از آن می گذرد هم ثناگو و دعاگوی رهبری نظام بوده است و... آخر کارش این است که دستش به بند تنبان مرتضوی، متهم ردیف اول کهریزک، هم بند نیست. سوالم اینجاست که به چه چیز شما، حاکمان پلید و فریبکار، می توان اعتماد کرد؟

و اما سوالی هم از پدر محسن روح الامینی دارم: قبول داری یک صدم مادر سهراب اعرابی هم وجود نداری؟

نافرمانی مدنی و جنبشی بی خشونت

2009-12-28T16:44:00.006+01:00

اتفاقات عاشورای خونین نشان داد که حکومت اسلامی ایران به هیچ روی از کشتار مردم حتی در روزهایی که رنگ و بوی مذهبی دارند و در بین مردم مسلمان محترم هستند ابایی ندارد. این نکته ای شگفت آور و عجیب نیست. آیت الله منتظری در خاطرات و در مصاحبه خود با رادیو زمانه به خاطره دردناکی اشاره می کند که در سال شصت و هفت و هنگام اعدام های گسترده مجاهدین در زندان های رژیم نیری و پورمحمدی به دیدن او رفته اند و او از آنها درخواست کرده است که حداقل به حرمت ماه محرم اعدام ها را متوقف کنند، اما آنها گفته اند که هفتصد نفر را برای اعدام مهیا کرده اند که باید آنها را اعدام کنند. حال سوال اینجاست که نقطه توقف خشونت ها در این حکومت کجا می تواند باشد.

جواب این است که نقطه ی پایانی را نمی توان تصور کرد.

بازخوانی کوتاه اعدام ها و کشتارهای مخالفان از فردای بیست و دوم بهمن ماه پنجاه و هفت تا شش دی ماه هشتاد و هشت نشان می دهد که برای بخشی از فرمان بریده های نظام حفظ این حکومت به بهای کشتار میلیونی مردم توجیه پذیر است. این نکته ای است که بسیاری از چهر های سیاسی مهم از طیف های مختلف به آن اشاره کرده اند که آخرین مورد آن مصاحبه مهندس سحابی با روزآنلاین می باشد. نگرانی دیگر چهره های اصلاح طلب همانند مسعود بهنود و تقی رحمانی و ... نیز از همین دست نگرانی ها می باشد.

از سوی دیگر حقیقت این است هرچقدر که این جنبش در دام خشونت های پیش آمده و یا از پیش برنامه ریزی شده درافتد از توانایی و برد آن کاسته می شود و ریزش نیروها را در پی دارد. ریزش نیروها در وهله اول به خاطر بالا بودن هزینه مبارزه و فعالیت و حضور در جنبش است و از سوی دیگر ورود افراد و گروه های مختلفی که تاکنون به جنبش نپیوسته اند را کند و یا متوقف می نمایید.

باید پذیرفت که جنبش سبز علی رغم گستردگی و همه گیری آن در اذهان بسیاری از ایرانیان، هنوز تا جذب طیف های وسیع تری از مردم فاصله دارد. شاید از عدم موفقیت در به اعتصاب کشیدن ادارات و کارخانجات علی رغم درخواست های مکرری که تا به حال صورت گرفته است، بتوان به عنوان نشانه ای از عدم همه گیری "عملی" جنبش یاد کرد.

به باور من در این مقطع جنبش سبز بیش از خون ریزی و رادیکالیسم به آرامش و یارگیری نیاز دارد. نکته دیگر این است که جنبش باید به توانایی های خود آگاه باشد. اگرچه شیرین و دلپذیر ولی واقعیتی دور از دست رس هست که باور کنیم با دوبار دیگر به خیایان آمدن و چند ون به آتش کشیدن این حکومت سرنگون می شود. و اکنون ما باید به فکر جانشین خامنه ای باشیم. نباید از یاد برد که سی سال است که این حکومت با کشتن به حیات خود ادامه داده است. پس آنها را از کشتن باکی نیست. این حرف به هیچ وجه معنای بزدلی و ناتوانی در برابر خشونت کودتاچیان نیست. اما نباید فراموش کرد که تنها بیست و اندی سال پیش مجاهدین خلق جزو اولین گروه هایی بودند که با بی تدبیری دست به خشونت بردند و به سادگی نیز از گردونه سیاسی ایران آنچنان حذف شدند که براستی دیگر امیدی به بازگشت آنها نیست.

بیست و دوم بهمن ماه هشتاد و هشت فرصتی مناسب است تا دوباره با جمعیتی صدها هزار نفری، یا میلیونی برای روزی بدون خشونت در خیابان ها حاضر شویم. شعارهایمان را در حد توانمان تنظیم کنیم و به خاطر داشته باشیم که کلید موفقیت جنبش سبز در تداوم آن است، و آزادی چیزیست که با تداوم خواسته ها و مبارزه به دست می آید، اما مبارزه ای بی خشونت. از دل خشونت هرچیزی ممکن است که بیرون بیاید به غیر از صلح و آرامش. شاهد می خواهید؟ انقلاب پنجاه و هفت...

روزهای سرخ

2009-06-20T18:17:00.003+02:00

روز پنجشنبه گذشته دوستی از من پرسید که نظرم راجع به رفتن به نماز جمعه چیست. به او گفتم اینکه رفتن یا نرفتن روز جمعه مهم نیست. روز دشوار تصمیم گیری شنبه هست. شنبه ای که می تواند شنبه خونین باشد. اکنون که می نویسم خبرهایی جسته و گریخته از ایران می رسد و من نمی دانم که روزمان سبز بود یا روزمان قرمز.

از کودتای مرداد سی و دو تا کودتای خرداد هشتاد و هشت

2009-06-20T01:04:00.003+02:00

هنگامی که روز شنبه بعد از انتخابات ریاست جمهوری عده ای از ناظران و کارشناسان و برخی از احزاب داخل و خارج کشور از آنچه که برسر انتخابات ایران آمد به عنوان کودتا نام بردند بی اختیار به یاد کودتای مرداد سی دو علیه مصدق افتادم. این یادآوری هیچ تعجی نداشت چون آن تجربه را می توان در تاریخ ملت ایران فراموش ناشدنی دانست. اما آنچه بعد از یک هفته من را به این خاطره بازگشت داده است سیر تحولات پس از کودتا هست. خلاصه انکه از سال سی و دو که شاه برای نخستین بار خشونت را به عنوان اهرمی علنی دربرابر مخالفان خود به کار برد تا انقلاب پنجاه و هفت، که این حصر و خفقان شکسته شد بیست و پنج سال طول کشید. به این می اندیشم که این بار چقدر می ماند این حصار در برابر ما...

سهم سگان شکاری

2009-06-17T09:21:00.005+02:00

"سهم سگان شکاری" امیل زولا یکی از نخستین کتاب هایی بود که در دوره نوجوانی ام آن را خواندم. جزو نخستین کتاب های دوره "پسا ژو لورنی" می خواهم بناممش. خلاصه داستان درباره دختری به نام رنه است و به گمانم مکان داستان در فرانسه است. اما این روزها هر بار که به یاد آنچه که به عنوان "لباس شخصی ها" می شناسیم می افتم، و یا عکس های آنها را در صفحات مختلف می بینم و فیلمشان را درحال کتک زدن مردم و یا حتی در حال شلیک گلوله به روی مردم می بینم دوباره به یاد "سگان شکاری" امیل زولا می افتم. البته من تنها اینجا نام را به عاریه می گیرم و نه بیشتر. ولی نگرانم، از این سگ های رها شده، در خیابان ها که سال هاست گویی در قفس هایی برای دریدن تربیت شدده اند و انگار نه انگار همان ها از میان ما، از کنار ما هر روز عبور می کنند و شاید در تماسی کوتاه به بهانه ای با ما چند کلامی می آمیزند. اما این روزها اینها، سگان شکاری، رها شده در کوچه ها بو می کشند آنچه را که صاحبانشان گفته اند و می درند آنچه که صاحبانشان از آنها خواسته اند. اما واقعاً سهم سگان شکاری در این روزهای گوشت و باتون، گوشت و گلوله چیست؟

خسرو گلسرخی

2009-06-17T01:33:00.007+02:00

سال پیش خبر زنده بودن گلسرخی را در یک وبسایت خواندم. اگرچه این خبر بلافاصله توسط احسان نراقی تکذیب شد، اما ذهن من گاهی به این موضوع مشغول بوده است که ممکن است که او زنده باشد و به قولی الان در پاریس زندگی می کند و حالا در سنین پیری هر روز می رود صبحانه اش را و ناهارش را و احتمالاً شامش را در کافه کوچکی در یکی از خیابان های فرعی منتهی به بولوار راسپایل می خورد و در تنهایی خودش به این فکر می کند که... راستی مردی مرده به چه چیزی می تواند بیاندیشد؟ که اگر مرده است پس این جا پشت میزچوبی کهنه کافه لگیمانزه (LEGYMANSE) چه می کند و چرا کف تخت خاکی پرلاشز نخوابیده و اگر زنده است پس چرا این همه سال بی نام و نشان مثل شبحی می آید و می رود و هیچ. هیچ یا شاید این جا که این دنیای نو، که من و تو در آن پرسه می زنیم همان دنیایی است که تمامی اشباح می آیند و می روند و ما بی آنکه ببینیمشان با آنها حرف می زنیم و می نویسیم و می نویسند، همین دنیا... خ. گلسرخی مثل ص. هدایت و یا مثل الف. میرصیافی می نویسند و ما می خوانیم و آنها نوشته های ما را می خوانند و نه ما آنها را می بینیم و نه آنها ما را. همین دنیای اشباح سرگردان که روز به روز وسعت می گیرد از درد تنهایی ما. راستی فراموش کردم که بپرسم پست تازه الف. میرصیافی را دیده اید؟

من یک وبلاگ نویسم، پس هستم

2009-06-17T01:15:00.002+02:00

نام مستعار خ. گلسرخی را برای خودم انتخاب کرده ام. با آنکه سال ها کاربر دنیای مجازی و به نوعی معتاد آن بود ه ام تا امروز تمام تلاش هایم برای داشتن یک وبلاگ ناکام مانده است. اما این بار آمده ام که بمانم چون نوشتن است که آرامم می کند و می دانم که هستم و می دانم که خواهم بود.